সাহিত্যত যৌনতা-শ্লীল নে অশ্লীল?

          সাহিত্যত যৌনতা-শ্লীল নে অশ্লীল?

                                                  -বীৰ্কে বি.থাপা

        গতানুগতিক অৰ্থত অশ্লীল শব্দই যৌনতাৰ উলংগ প্ৰকাশকে বুজায়।ফলত স্বাভাৱিকতে যৌনতৈৰ লগত যে অশ্লীলতাৰ এটা অবিচ্ছেদ্য সম্পৰ্ক বিদ্যমান সি স্পষ্ট হৈ পৰে।তথাপিতো কিন্তু অশ্লীলতাৰ আভিধানিক অৰ্থ যুকেতিগত দিশৰ পৰা স্পষ্ট নহয়।কাৰণ,যৌনতাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত অনেক কথা বা ঘটনা দৰ্শন বা শ্ৰৱণৰ অযোগ্য হ'লেও বহুসময়ত অশ্লীলতাৰ গণ্ডীত নপৰে।

যৌনতা হ'ল মানৱ জীৱনৰ এটা উলংগ সত্য।যৌনতাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত নৰনাৰীৰ যৌন জীৱনৰ সম্ভোগ কলাক গতানুগতিক অৰ্থত সেয়ে অশ্লীল আখ্যা দিলেও প্ৰকৃত বিচাৰত তাক অশ্লীল বুলি ক'ব নোৱাৰি ।কেৱল ৰক্ষণশীল মনোভাৱেহে নৰনাৰীৰ গোপন যৌন সম্পৰ্কক অশ্লীল আখ্যা দিব পাৰে।অৱশ্যে শ্ৰুতিকটু হ'লেও উল্লেখযোগ্য যে যৌন জীৱনৰ সম্ভোগ কলাউ যেতিয়া বিকৃত ৰূপ পৰিগ্ৰহণ কৰে তেতিয়াহে ই হয়গা অশ্লীল।অৰ্থাৎ বিকৃত বা পশুসুলভ হৃদয়বৃত্তি,যৌনতা,সমকামী মনোভাৱ ,কাম আচৰণ ,পৰপুৰুষৰ প্ৰতু কামভাৱ পোষণ তথা যৌনতা চিন্ত্য ঐন্দ্ৰজালিক জীৱন যাপনেই প্ৰকৃততে অশ্লীল।তেনে এক বিচাৰত,মানৱ জীৱনৰ চৰম সত্য যৌনতাক আমি কোনো গুহাচিত্ৰত অংকিত হোৱা অথবা কোনো শিল্পীৰ তুলিকাত চিত্ৰিত হোৱা দেখিবলৈ পাওঁ তেতিয়া তাক অদৰ্শনীয় বা লজ্জাজনকবুলি ক'লেও অশ্লীল আখ্যা দিব নোৱাৰোঁ।অজন্তা ইলোৰাৰ গুহাত অংকিত মৈথুনাৱস্থাত থকা নৰনাৰীৰ চিত্ৰক অশ্লীল আখ্যা দিয়াৰ অৰ্থ জীৱন সম্পৰ্কে অসম্পূৰ্ণ তথা ভ্ৰান্ত ধাৰণা।বিশ্ব বিখ্যাত চিত্ৰ শিল্পী সকলৰ অনেক চিত্ৰ আছে যি নৰনাৰীৰ নগ্নতাক ৰং আৰু তুলিকাৰে পৰিদৃশ্যমান কৰি তোল্ ,যৌন ৰহস্যৰ গোপন চাবিকাঠি তুলি দিয়ে দৰ্শকৰ অনুভূতিপ্ৰবণ হৃদয়ত।এনে চিত্ৰক অশ্লীল আখ্যা দিয়াৰ প্ৰশ্নই নুঠে।কিন্তু সিবিলাকৰ বিপৰীতে বজাৰত প্ৰচলিত ব্লুফিল্মৰ কেচেট সমূহত যি বিকৃত যৌন সম্ভোগ দৃশ্য প্ৰদৰ্শন কৰা হয় সিবিলাকক নিৰ্বিবাদে অশ্লীল আখ্যা দিব পাৰি ।কাৰণ,যৌন সম্ভোগৰ বিকৃত পদ্ধতিৰ জন্ম সদায়ে অসংস্কৃত আৰু পাশৱিক ,অশ্লীল মস্তিষ্কৰ পৰা হয়।বজাৰত প্ৰচলিত উৎকট যৌনতামূলক গ্ৰন্থ আৰু চিত্ৰসমূহকো অশ্লীলতা আখা দিব পাৰি।ইয়াৰ মূলতে হ'ল,দাম্পত্য জীৱনত যৌনতাৰ টি গুৰুত্ব এই গুৰুত্বক আমি সামাজিক গুৰুত্ব বুলিও ক'ব পাৰোঁ।সেই গুৰুত্বক ইবিলাকে প্ৰকৃত বিচাৰত দাঙি ধৰিবলৈ অক্ষম।

         যৌনতাৰ গুৰুত্বলৈ লক্ষ ৰাখি প্ৰাচীন ভাৰতৰ যৌন তত্ববিদ মনু,বাৎসায়ন আদিয়ে যৌনতা বিষয়ক যিবোৰ গ্ৰন্থ প্ৰণয়ন কৰি গৈছে সিবিলাকৰ সাহিত্যিক আৰু নান্দনিক তাৎপৰ্য চিৰকালেই স্বীকৃত হৈ আহিছে।উক্ত গ্ৰন্থ সমূহৰ ব্যৱহাৰিক তাৎপৰ্যও কোনেও অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰে।আজি বাৎসায়নৰ 'কামসূত্ৰ' প্ৰত্যেক বিবাহিত নৰনাৰীৰ বাবে বেদস্বৰূপ।মনু,বাৎসায়ন আদিৰ দৰে আধুনিক লেখক -চিন্তাবিদসকলেও সাহিত্যৰ যোগেদি যৌনতাৰ প্ৰকৃত স্বৰূপ প্ৰতিফলিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে।যৌনতাক যিহেতু গতানুগতিক অৰ্থত অশ্লীল বুলিয়েই গণ্য কৰি অহা হৈছে সেয়ে সাহিত্যত ইয়াৰ প্ৰকাশ কিমান দূৰ প্ৰযোজ্য বা যুক্তিসংগত সেই লৈয়ো বিতৰ্কৰ আজিও অন্ত পৰা নাই।তথাপিতো বিশ্ব সাহিত্যত এনে অলেখ উদাহৰণ আছে যি যৌনতাৰ প্ৰকৃত সত্যক মনোবিজ্ঞান আৰু শৰীৰ বিজ্ঞানৰ মাধ্যমেৰে প্ৰকাশ কৰিছে।উল্লেখযেগ্য যে জীৱনৰ সত্যক উদঙাই দিবলৈ সক্ষম হেৱা এনে কেইবাখনেো গ্ৰন্থই নানা বিতৰ্ক আৰু সমালেচনাৰ সন্মুখীন হৈয়ো নিজৰ স্থিতি বাহাল ৰাখিবলৈ সক্ষম হৈছে।লগে লগে সৃষ্টি কৰি গৈছে এক বৃহত্তৰ পাঠকসমাজ।কাৰণ,জ্ঞানান্বেষী পাঠকে জানে-Literature is a vital record of what men have seen in life ,what they experienced of it, what they have thought and felt about those aspects of it which have the most immediate and enduring interest for all of us.. গতানগতিক অৰ্থত যৌনতা অশ্লীল হ'লেও সাহিত্যই সেই অশ্লীলতাকো জীৱনৰ এক সত্য হিচাপে প্ৰকাশ কৰে।

       জন্ম আৰু মৃত্যুৰ মাজৰ এটা সুদীৰ্ঘ পথ পৰিক্ৰমাই হৈছে জীৱন।এই জীৱন নামৰ বাস্তৱটোতেই সংঘটিত হয় অলেখ শাৰীৰিক আৰু মানসিক কাৰ্যাৱলী -যি ব্যক্তিৰ জীৱনলৈ কেতিয়াবা কঢ়িয়াই আনে সুখ আৰু আনন্দৰ ঢৌ আৰু কেতিয়াবা কঢ়িয়াই আনে দুখ আৰু বেদনাৰ অশ্ৰুধাৰা।সুখ আৰু দুখ বুলি কওঁতে আমি সাধাৰণতে এটা মানসিক অভিব্যক্তিক বুজোঁ।কিন্তু সুখ আৰু দুখৰ তাৎপৰ্য শৰীৰক বাদ দি নিলগাই চাব নোৱাৰি।অৰ্থাৎ যিটো মানসিক ধাৰণা তাৰ মূল কাৰণ বেছিভাগ কাৰণতে হয় শাৰীৰিক।আৰু এই কথাও সত্য যে ,আমাৰ তেজ-মাংসৰ শৰীৰেহে প্ৰকৃত অনুভূতিক প্ৰতিফলিত কৰিব পাৰে।কাৰণ ,মানুহ অসুখী হয় পেটৰ ক্ষুধাত,দৈহিক বিকৃতিত আৰু যৌন ক্ষুধাত।আৰু সুখীও হয় পেটত ক্ষুধা নাথাকিলে ,দৈহিক বিকৃতি নঘটিলে অথবা যৌন ক্ষুধা নিবাৰণৰ মাজেৰে যৌনতৃপ্তি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হ'লে।অৰ্থাৎ শৰীৰক বাদ দি মনৰ নিজস্ব সত্বা সদায়ে অকামিলা। তেজ মাংসৰ শৰীৰে প্ৰতিফলিত কৰা সত্য অভাৱেই মানৱ জীৱনৰ প্ৰকৃত অভাৱ।মনস্তত্ববিদসকলে ক'ব খোজে যে তেজ মাংসৰ শৰীৰে প্ৰতিফলিত নকৰা মানসিক অভাৱে প্ৰায়ে মানুহক বিশ্বাসঘাতকতা কৰে।ডেভিড হাৰ্বাট লৰেঞ্চৰ(D. H. Lawrence) মতে,বুদ্ধিমত্তাই বিশ্বাসঘাতকতা কৰিলও তেজ মাংসৰ শৰীৰটোৱে কেতিয়াও বিশ্বাসঘাতকতা নকৰে।(We can go wrong in our minds but what our blood feels and believes and says is always true.) মানৱ জীৱনৰ এই সত্যক প্ৰকাশ কৰি বিশ্ব সাহিত্যত যি কেইখন গ্ৰন্থ ৰচিত হৈছে সিবিলাকে নৰনাৰীৰ যৌন সম্পৰ্কৰ বিকৃত ৰূপ সম্পৰ্কে পাঠকক সজাগ কৰি তোলাৰ লগতে যৌনতা আৰু মানসিক সম্পৰ্কৰ অবিচ্ছেদ্য সম্পৰ্ক সম্পৰ্কে বিশ্লেষণাত্মক সত্য উদঙাই দেখুৱাইছে।

       এই প্ৰবন্ধত আমি আলোচনা কৰিবলৈ লোৱা বিশ্ব সাহিত্যৰ বিখ্যাত গ্ৰন্থ হৈছে -ডি.এইচ .লৰেঞ্চৰ ' লেডী চেটাৰ্লীজ ল'ভাৰ ' আৰু ভ্লাডিমিৰ নৱাকভৰ 'ল'লিতা'।উপন্যাস দুখন আলোচনাৰ বাবে হাতত তুলি লোৱাৰ উদ্দেশ্য হৈছে এয়ে যে যৌনতাক কেন্দ্ৰ কৰি জটিল মনস্তাত্বিক দৃষ্চিভংগীৰে ৰচিত এই গ্ৰন্থসমূহৰ ওপৰত এসময়ত ব্যাপক সমালোচনা আৰু বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হোৱা সত্বেও দুয়োখন উপন্যাসেই বিশ্ব সাহিত্যৰ উচ্চ পৰ্যায়লৈ উত্তৰণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।সেয়া কেৱল যৌন উত্তেজক উত্তপ্ত বৰ্ণনাৰ বাবেই নহয় ,সম্ভৱ হৈছে যৌনতা সম্পৰ্কত ক্ৰমে নাৰী মনস্তত্ব আৰু পুৰুষ মনস্তত্বৰ জটিল দিশসমূহক প্ৰকাশ কৰি দেখুৱাৰ বাবেহে।